BEGIN:VCALENDAR
VERSION:2.0
PRODID:-//Afisz Wydarzeń - ECPv6.5.1.3//NONSGML v1.0//EN
CALSCALE:GREGORIAN
METHOD:PUBLISH
X-WR-CALNAME:Afisz Wydarzeń
X-ORIGINAL-URL:https://wydarzenia.goniec-warszawski.pl
X-WR-CALDESC:Events for Afisz Wydarzeń
REFRESH-INTERVAL;VALUE=DURATION:PT1H
X-Robots-Tag:noindex
X-PUBLISHED-TTL:PT1H
BEGIN:VTIMEZONE
TZID:Europe/Warsaw
BEGIN:DAYLIGHT
TZOFFSETFROM:+0100
TZOFFSETTO:+0200
TZNAME:CEST
DTSTART:20260329T010000
END:DAYLIGHT
BEGIN:STANDARD
TZOFFSETFROM:+0200
TZOFFSETTO:+0100
TZNAME:CET
DTSTART:20261025T010000
END:STANDARD
END:VTIMEZONE
BEGIN:VEVENT
DTSTART;TZID=Europe/Warsaw:20260117T110000
DTEND;TZID=Europe/Warsaw:20260630T170000
DTSTAMP:20260509T085323
CREATED:20251117T100219Z
LAST-MODIFIED:20260116T120333Z
UID:1767-1768647600-1782838800@wydarzenia.goniec-warszawski.pl
SUMMARY:Wystawa "Formy obecności. Sztuka Łemków/Rusinów Karpackich"
DESCRIPTION:Wystawa „Formy obecności. Sztuka Łemków/Rusinów Karpackich”\n„Formy obecności. Sztuka Łemków/Rusinów Karpackich” to pierwsza w historii tak szeroka prezentacja dorobku artystycznego tej karpackiej społeczności. Obejmuje twórców uznanych\, takich jak Andy Warhol\, Epifaniusz Drowniak (Nikifor) czy Jerzy Nowosielski\, oraz artystki i artystów funkcjonujących dotąd poza głównym nurtem.\n\nŁemkowie\, zwani także Rusinami Karpackimi\, to grupa etniczna od stuleci zamieszkująca zarówno północne\, jak i południowe stoki głównego grzbietu Karpat. Wystawa przywraca widzialność ich twórczości\, która przez lata pozostawała na marginesie dominujących narracji o sztuce europejskiej. Udowadnia\, że sztuka Łemków/Rusinów Karpackich nie jest folklorystyczną ciekawostką\, lecz żywą\, autonomiczną i wielowymiarową częścią kultury – zdolną do prowadzenia dialogu zarówno z duchowym dziedzictwem Karpat\, jak i ze współczesną estetyką.\n\nIstotnym tłem tej historii są doświadczenia przymusowych migracji\, asymilacji\, obozu w Talerhofie oraz akcji „Wisła”. Pamięć o tych traumatycznych wydarzeniach powraca w pracach artystek i artystów oraz w przedmiotach codziennego użytku pochodzących z łemkowskich/rusińskich domów. W przestrzeni wystawy stają się one żywymi świadkami historii oraz znakami trwania wspólnoty\, która – mimo rozproszenia – potrafiła zachować swój język\, tożsamość i pamięć.\n\nEkspozycja obejmuje szeroki geograficzny kontekst – od Polski\, Słowacji\, Węgier i Serbii\, przez Czechy\, Rumunię\, Ukrainę i Chorwację\, po diasporę w Stanach Zjednoczonych. W tym świetle słynne słowa Andy’ego Warhola „I’m from nowhere” nabierają nowego sensu: mówią o tożsamości\, która potrafi trwać ponad granicami i zmieniającymi się miejscami.\nWystawa czasowa „Formy obecności. Sztuka Łemków/Rusinów Karpackich” przełamuje wieloletnią ciszę i ujawnia wykluczenia obecne w historii instytucjonalnego oglądu sztuki. Przywracając głos tym\, którym przez dekady go odmawiano\, pokazuje\, że dziedzictwo Łemków/Rusinów Karpackich nie tyle powraca\, ile konsekwentnie trwa – mimo prób jego unieważnienia i asymilacji – jako żywy element współczesnej kultury.\n⎯⎯⎯\nArtystki i artyści:\nMilan Bandurčin\, Alexandra Bodnarchuk\, Jozef Bokšaj\, Julia Chomka\, Mikulaš Dic\, Orest Dubay\, Epifaniusz Drowniak (Nikifor)\, Laura Dyczko\, Vojtech Erdélyi\, Mykołaj Fedak\, Atanaz Fedinecz\, Stefan Hapak\, Darjan Hardi\, Aleksandra Hryńczuk\, A. Jachimówna\, Maria Janko\, Bogdan Kareł\, Andrej Andrejevič Kocka\, Julijan Kolesar\, Andryj Kopcza\, Juraj Kresila\, Piotr Krynicki\, Teodor Kuziak\, Jan Łabowski\, Maria Maciejczyk\, Justyna Maksymczak\, Olena Mandićova\, Jozef Miklošík\, Dezider Milly\, Július Muška\, Jan Mychalak\, Dorota Nieznalska\, Jerzy Nowosielski\, Mychajlo Orysyk\, Anna Pałyńska\, Anna Pec\, Grzegorz Pecuch\, Paraska Płytka-Horytstvit\, Aleksandra Polańska-Hryńczuk\, Anna Pyszniak\, Michal Rebej\, Władysław Rewak\, Iwan Rusenko\, Ivan Šafranko\, Michal Sirik\, Dmytro Solynko\, Andryj Suchorski\, Katarzyna Szweda\, Joanna Śpiak-Jadłosz\, Stefan Telep\, Kamila Trochanowska\, Mirosław Trochanowski\, Tyrsus Wenhrynowicz\, Julia Warhola\, Andy Warhol\, Dawid Zdobylak.\n\nKurator: dr Michał Szymko.\nPatroni medialni: Polityka\, Polskie Radio Dwójka\, TVP Kultura\, Magazyn Szum\, Mint Magazine\, Radio Lem FM\, Radio Lemko\, ELLE Polska.\nGrafika: Beata Śliwińska.\nW pierwszej grafice użyto obrazu D. Millego\, „Podwieczór” (Galeria Orawska). W drugiej stworzono kolaż na podstawie obrazów Dawida Zdobylaka.
URL:https://wydarzenia.goniec-warszawski.pl/event/wystawa-formy-obecnosci-sztuka-lemkow-rusinow-karpackich/
LOCATION:Muzeum Etnograficzne w Warszawie\, ul. Kredytowa 1\, Warszawa\, 00-056\, Poland
CATEGORIES:Wystawy
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://wydarzenia.goniec-warszawski.pl/wp-content/uploads/2025/11/6-2.jpg
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;TZID=Europe/Warsaw:20260318T180000
DTEND;TZID=Europe/Warsaw:20260609T200000
DTSTAMP:20260509T085323
CREATED:20260302T173357Z
LAST-MODIFIED:20260302T173534Z
UID:2470-1773856800-1781035200@wydarzenia.goniec-warszawski.pl
SUMMARY:Wystawa "Aleksander Minorski. Fotografia to interwencja"
DESCRIPTION:Aleksander Minorski. Fotografia to interwencja\n✤ Wernisaż: 18.03\, godz. 18:00✤ Wystawa: 19.03.2026 – 06.09.2026\nCzy fotografia może zmieniać rzeczywistość? Czy obraz ukazujący biedę lub pracę ponad siły może stać się wezwaniem do pomocy i impulsem do poprawy warunków życia?\nAleksander Minorski (1906–1982) był przekonany\, że tak. Fotograf\, filmowiec i pisarz — dziś nazwalibyśmy go także aktywistą — traktował fotografię przede wszystkim jako narzędzie społecznego zaangażowania i realnej interwencji.\nMonograficzna wystawa poświęcona artyście otwiera jubileuszowy rok 90-lecia Muzeum Warszawy i przypomina twórcę\, dla którego najważniejsze było działanie na rzecz osób żyjących w ubóstwie i na peryferiach życia społecznego. Twórczość Minorskiego pozostaje dziś niemal nieobecna w powszechnej świadomości. Wystawa prezentuje fotografie\, filmy i teksty artysty\, skupione na losach osób wykluczonych i marginalizowanych\, a przede wszystkim ukazuje stojącą za nimi postawę i przekonania.\nRok 2026\, w którym przypada 120. rocznica urodzin Aleksandra Minorskiego\, stwarza okazję do ponownego odczytania jego dorobku — być może już bez uprzedzeń\, które przez dekady kształtowały odbiór twórców o komunistycznych poglądach.\n „Niepiękne dzielnice” \nEkspozycja jest zarazem opowieścią o rzadko oglądanym obliczu Warszawy — robotniczej i ubogiej z lat 30. XX wieku\, a także miasta odbudowanego po wojnie\, pełnego nowych osiedli powstających w latach 60. i 70.\nWystawa prowadzi przez biografię i dorobek Minorskiego — od jego pierwszych kontaktów ze środowiskiem komunistycznym (prezentowane są m.in. rzadko eksponowane dziś prace artystów związanych z ugrupowaniem Czapka Frygijska) i ważnego zlecenia polegającego na dokumentowaniu dramatycznych warunków mieszkaniowych robotników na początku lat 30. XX wieku. Z fotografii tych wyłania się obraz przedwojennej Warszawy daleki od sentymentalnych wyobrażeń — miasta głębokich nierówności społecznych. Zapadające się domy robotników\, zniszczone mieszkania bezrobotnych\, dzieci bawiące się w rynsztokach\, ciężka praca piaskarzy nad Wisłą\, ale także wysiłki podejmowane w walce o lepsze życie\, jak na przykład budowa nowego osiedla na Kole.\n Fotografia jest polityczna \nWażnym wątkiem wystawy jest polityczny wymiar twórczości Minorskiego. Szczególna uwaga poświęcona została publikacji Dola i niedola naszych dzieci (1938)\, będącej wezwaniem do roztoczenia opieki nad młodymi osobami i zmiany warunków ich życia. Była wyjątkowa zarówno pod względem projektu graficznego\, jak i wykorzystania w nim fotografii. Broszurę tę odczytano jako krytykę władz\, a jej nakład niemal w całości zniszczono.\n Po wojnie: ciągłość spojrzenia \nPowojenne filmy i fotografie Minorskiego ukazują perspektywę twórcy\, który okres okupacji i pierwsze lata odbudowy Polski spędził poza krajem. W latach 60. i 70. dokumentował pochody pierwszomajowe\, powracał też do miejsc fotografowanych przed wojną\, poszukując śladów dawnej\, ubogiej zabudowy. Obserwował nowe osiedla na Moczydle\, Szczęśliwicach\, Grochowie czy Bródnie. Przedstawiał je jako spełnienie przedwojennych postulatów o poprawie warunków mieszkaniowych — dowód na interwencyjną moc fotografii.\n Wystawa historyczna\, pytania aktualne \nChoć wystawa ma charakter historyczny\, w wielu obszarach pozostaje niezwykle aktualną wypowiedzią na temat problemów mieszkalnictwa\, pracy ponad siły\, praw dzieci oraz — przede wszystkim — roli i znaczenia fotografii w debacie publicznej. To właśnie fotografia była dla Minorskiego sposobem opowiadania o codzienności ludzi wykluczonych:\n„Chodziłem po przedmieściach. Ludzie żyli na ulicy\, na podwórkach\, uciekali z ciasnych\, dusznych mieszkań. Zaglądałem do bram. Każda\, zwłaszcza w drewniakach\, wyglądała jak scena w teatrze. Każda była nowym\, odrębnym światem. Za ciemnymi wnękami bram widać było kobiety. Prały bieliznę. Schła w słońcu\, wydymana wiatrem. Dzieci bawiły się rupieciami. Mężczyźni grali w karty\, omawiali swe sprawy” — wspominał.\n Dialog ze współczesnością Na wystawę składa się blisko 300 obiektów\, pochodzących głównie ze zbiorów Muzeum Warszawy. Prace wypożyczone m.in. z Muzeum Niepodległości\, Muzeum Narodowego oraz Wytwórni Filmów Dokumentalnych i Fabularnych w istotny sposób dopełniają prezentowaną narrację.\n Wystawie towarzyszą również dzieła współczesnych artystów zaproszonych do dialogu z twórczością Minorskiego. Zespół Hańba! nagrał utwory oddające niespokojny klimat polityczny lat 30.\, oparte na poezji z tamtego okresu. W osobnej sali prezentowana jest panoramiczna produkcja nominowanego do Oscara duetu Magdaleny Hueckel i Tomasza Śliwińskiego\, inspirowana zarówno fotografiami Minorskiego\, jak i jego niespełnionym przedwojennym marzeniem o stworzeniu własnego filmu.\n Dostępność jako integralna część projektu \nJednym z kluczowych założeń wystawy jest uwzględnienie potrzeb różnych grup odbiorców w zakresie dostępności. Na podstawie wybranych fotografii Minorskiego przygotowano pomoce dotykowe dla osób z niepełnosprawnościami wzroku. Ułatwią one zrozumienie jego twórczości oraz przybliżą podstawowe pojęcia fotografii\, takie jak światło\, kadr\, perspektywa czy ruch. Ta część ekspozycji pomaga także odpowiedzieć na pytanie\, czym jest fotografia — co nabiera szczególnego znaczenia w roku\, w którym przypada 200. rocznica powstania pierwszego w historii zdjęcia.
URL:https://wydarzenia.goniec-warszawski.pl/event/wystawa-aleksander-minorski-fotografia-to-interwencja/
LOCATION:Muzeum Warszawy\, Rynek Starego Miasta 28/42\, Warszawa\, 00-272\, Poland
CATEGORIES:Wystawy
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://wydarzenia.goniec-warszawski.pl/wp-content/uploads/2026/03/2-1.jpg
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;TZID=Europe/Warsaw:20260320T100000
DTEND;TZID=Europe/Warsaw:20260626T200000
DTSTAMP:20260509T085323
CREATED:20260302T172227Z
LAST-MODIFIED:20260302T172454Z
UID:2463-1774000800-1782504000@wydarzenia.goniec-warszawski.pl
SUMMARY:Wystawa „Maria Jarema. Pęknięty modernizm”
DESCRIPTION:Maria Jarema. Pęknięty modernizm\nWystawa „Maria Jarema. Pęknięty modernizm” proponuje nowe spojrzenie na twórczość jednej z najbardziej oryginalnych postaci polskiej sztuki nowoczesnej okresu międzywojennego i powojennego.\n\n\n\n\nMaria Jarema ukończyła studia na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w 1935 roku\, wcześnie dołączyła do zaangażowanego politycznie środowiska awangardowego\, odrzucającego normy akademickie. Była współzałożycielką Grupy Krakowskiej\, ugrupowania o istotnym znaczeniu dla rodzącego się pokolenia modernistów. W latach 1934–1939 współpracowała również z prowadzonym przez jej brata Józefa eksperymentalnym teatrem Cricot\, w którym zajmowała się scenografią\, kostiumami\, lalkarstwem i grą sceniczną.\n\nOd początku kariery artystycznej Jarema identyfikowała się z międzynarodowym nurtem modernizmu\, przejmując język wspólny dla abstrakcji postkubistycznej i czerpiąc z surrealizmu i ekspresjonizmu.  W okresie powojennym radykalnie domagała się wolności artystycznej. Łącząc charakterystyczną dla surrealizmu koncentrację na cielesności i autoekspresji z dążeniem do formalnej autonomii sztuki abstrakcyjnej\, Jarema od 1949 roku rozpoczęła eksperymenty z techniką monotypii. To właśnie ta technika umożliwiała jej artykulację podmiotu jako całości\, obejmując także to\, co pozornie niemożliwe do pogodzenia – obszary pęknięć i rozdarć\, naznaczone zarówno napięciami wewnętrznymi\, jak i zewnętrznymi.\n\nKuratorzy określają wypracowany przez nią idiom mianem  „pękniętego modernizmu”. Twórczość artystki można czytać jako badanie różnych sytuacji\, w jakich znajduje się ciało i podmiot: od doświadczenia jednostki\, przez relacje między dwojgiem ludzi\, rodzinę\, aż po funkcjonowanie w szerszej wspólnocie. Wystawa jest zaaranżowana według tej narastającej skali – jednostka\, para\, rodzina\, wielość\, pokazując\, jak w obrazach ciała ujawniają się napięcia społeczne oraz procesy rozpadu i pęknięcia podmiotu.\nWystawa umożliwia głębsze zrozumienie indywidualnej praktyki i procesu twórczego Jaremy\, prezentując jej twórczość razem z pracami polskich\, francuskich i włoskich artystów\, których podziwiała i z których dorobkiem się mierzyła. Nie godziła się jednak na rezygnację z własnego głosu. Doskonale rozumiała\, że „bez deformacji\, transpozycji\, metafory\, abstrakcji – nie jesteśmy dzisiaj w stanie objąć i wyrazić narastających konfliktów uczuć i spraw”.\n Wystawa prezentuje prace ze wszystkich okresów twórczości Marii Jaremy. Po raz pierwszy w historii wystawiennictwa\, „Pęknięty modernizm” obejmuje także niemal cały księgozbiór artystki\, na który składają się katalogi wystaw\, tomiki poezji\, portfolia artystów i czasopisma – materiały zbierane w czasie trzech długich pobytów w Paryżu\, wymieniane z przyjaciółmi w Polsce lub podarowane artystce przez brata Józefa. Zbiory te ułatwiają zarysowanie intelektualnej i artystycznej biografii artystki bezkompromisowej\, nieustannie głodnej doświadczeń i bodźców intelektualnych\, zmarłej przedwcześnie w wieku pięćdziesięciu lat.\n\n Projekt opieką kuratorską otaczają: Éric de Chassey\, Natalia Sielewicz
URL:https://wydarzenia.goniec-warszawski.pl/event/wystawa-maria-jarema-pekniety-modernizm/
LOCATION:Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie\, ul. Marszałkowska 103\, Warszawa\, Warszawa\, 00-110\, Poland
CATEGORIES:Wystawy
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://wydarzenia.goniec-warszawski.pl/wp-content/uploads/2026/03/1-1.jpg
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;TZID=Europe/Warsaw:20260509T180000
DTEND;TZID=Europe/Warsaw:20260509T190000
DTSTAMP:20260509T085323
CREATED:20260507T082451Z
LAST-MODIFIED:20260507T083047Z
UID:2559-1778349600-1778353200@wydarzenia.goniec-warszawski.pl
SUMMARY:Filharmonia Narodowa: Koncert symfoniczny
DESCRIPTION:Koncert symfoniczny\nMałą suitę napisał Witold Lutosławski w 1951 roku (wersja orkiestrowa) na motywach muzyki ludowej regionu Rzeszowszczyzny. Utwór stanowi jeden z najbardziej rozpoznawalnych i popularnych przykładów stylu folklorystycznego w muzyce polskiej XX wieku. Jednak w odróżnieniu od tradycji Karola Szymanowskiego\, ludowa stylizacja\, jaką zaproponował Lutosławski\, wydaje się dużo mniej intelektualna i powściągliwa. Charakteryzuje się prostotą i dosłownością\, dzięki której\, pomimo artystycznego wyrafinowania\, właściwym byłoby odniesienie utworu do pojęcia sztuki naiwnej – w najlepszym sensie tego słowa. (Robert Losiak) \nKoncert fortepianowy a-moll op. 16 należy do grupy najsłynniejszych dzieł Edvarda Griega – najbardziej rozpoznawalnego norweskiego twórcy (znanego z dwóch suit Peer Gynt). Była to kompozycja istotna dla samego twórcy w momencie jej powstania\, a współcześnie pozostaje jednym z najbardziej popularnych koncertów fortepianowych w historii tego gatunku. Z perspektywy całej spuścizny Griega\, utwór ten nie był nowatorski\, jednak pomysły muzyczne w nim zawarte głęboko zapisały się w pamięci szerokiego grona odbiorców. Koncert fortepianowy wpisuje się w tendencje rozwojowe tego gatunku z I połowy XIX wieku. Słychać w nim inspiracje zarówno Koncertem fortepianowym a-moll op. 54 Roberta Schumanna\, jak i koncertami Fryderyka Chopina. Warszawska publiczność miała okazję poznać tę kompozycję już kilka lat po jej powstaniu – Koncert fortepianowy a-moll wykonywał w Warszawie m.in. Ignacy Jan Paderewski. (Dagmara Łopatowska-Romsvik (oprac. red.) \nVI Symfonia –  jak często bywa określana: łabędzi śpiew Piotra Czajkowskiego – ukończona w 1893 roku\, na kilka miesięcy przed śmiercią\, uważana była przez samego twórcę za jego najdoskonalsze dzieło\, spełnienie nie tylko ściśle muzycznej\, ale być może przed wszystkim duchowej wizji własnego symfonizmu. W tym kontekście tytuł Patetyczna\, który odnosić mógłby się przecież do znacznej części całego dorobku kompozytora\, nie oddaje głębi egzystencjalnego tragizmu\, jakim przeniknięte jest to dzieło. Jeśli patos znamionuje energia i walka\, to Szósta wyraźnie go przekracza\, docierając w lamentacyjnym finale do ciszy\, która staje się wymownym kresem podjętej wędrówki. (Robert Losiak) \nWykonawcy: \nOrkiestra Filharmonii Narodowej \nKrzysztof Urbański (dyrygent) \nAlexandra Dariescu (fortepian) \n 
URL:https://wydarzenia.goniec-warszawski.pl/event/filharmonia-narodowa-koncert-symfoniczny-2/
LOCATION:Filharmonia Narodowa\, ul. Jasna 5\, Warszawa\, 00-950\, Poland
CATEGORIES:Koncerty,Warszawa
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://wydarzenia.goniec-warszawski.pl/wp-content/uploads/2026/05/12-1.jpg
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;TZID=Europe/Warsaw:20260509T193000
DTEND;TZID=Europe/Warsaw:20260509T193000
DTSTAMP:20260509T085323
CREATED:20260502T185717Z
LAST-MODIFIED:20260502T190103Z
UID:2538-1778355000-1778355000@wydarzenia.goniec-warszawski.pl
SUMMARY:Teatr Capitol: spektakl "Genialny pomysł"
DESCRIPTION:„Genialny pomysł”\n(Une Idée Géniale)\nGenialny pomysł\, czyli ilu sobowtórów można pomieścić w jednym domu (i jednej farsie)? \nWyobraź sobie\, że twoja partnerka zakochuje się w agencie nieruchomości. Co robisz? Oczywiście  znajdujesz jego sobowtóra\, zatrudniasz go i próbujesz zniechęcić ukochaną do potencjalnego kochanka.\nProste? Wcale nie! \nTo błyskotliwa komedia pomyłek\, w której nikt nie jest tym\, za kogo się podaje\, nawet sąsiadka\, która sama liczy na romans. Nieustające wejścia\, wyjścia\, zamiany ról\, przebrań i osobowości\, a wszystko w paryskim domu pełnym tajemnic\, przecieków i niepokojąco znajomych twarzy. \n  \nJeden aktor – trzy role.\nJedno mieszkanie – niezliczona liczba gaf.\nI wieczór\, który miał być spokojny\, ale totalnie wymknął się spod kontroli.\nW tym spektaklu każdy ma coś za uszami.\nCzy to wszystko to naprawdę tylko genialny pomysł\, czy raczej genialny bałagan?\nPrzekonaj się na własne oczy! \nWielokrotnie nagradzana sztuka Sébastiena Castro\, to prawdziwa perła nowoczesnego francuskiego teatru komediowego. Jeśli lubisz teatr\, który rozbraja absurdem\, zachwyca precyzją i sprawia\, że publiczność chichocze do ostatniej minuty\, to jest to spektakl dla Ciebie. \n\nReżyseria: Wojciech Adamczyk \nPrzekład: Barbara Grzegorzewska \nWspółpraca reżyserska: Ariel Osiak i Rafał Baszczyński \n\n\n\nScenografia & Kostiumy: Katarzyna Adamczyk   \nProjekt plakatu: Honorata Paprot \n\n\n\nReżyser castingu: Magdalena Sowa \nKierownik produkcji: Julia Byrzykowska
URL:https://wydarzenia.goniec-warszawski.pl/event/teatr-capitol-spektakl-genialny-pomysl/
LOCATION:Teatr Capitol\, Marszałkowska 115\, Warszawa\, 00-102\, Poland
CATEGORIES:Teatr
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://wydarzenia.goniec-warszawski.pl/wp-content/uploads/2026/05/7.jpg
END:VEVENT
END:VCALENDAR