Koncert symfoniczny
Małą suitę napisał Witold Lutosławski w 1951 roku (wersja orkiestrowa) na motywach muzyki ludowej regionu Rzeszowszczyzny. Utwór stanowi jeden z najbardziej rozpoznawalnych i popularnych przykładów stylu folklorystycznego w muzyce polskiej XX wieku. Jednak w odróżnieniu od tradycji Karola Szymanowskiego, ludowa stylizacja, jaką zaproponował Lutosławski, wydaje się dużo mniej intelektualna i powściągliwa. Charakteryzuje się prostotą i dosłownością, dzięki której, pomimo artystycznego wyrafinowania, właściwym byłoby odniesienie utworu do pojęcia sztuki naiwnej – w najlepszym sensie tego słowa. (Robert Losiak)
Koncert fortepianowy a-moll op. 16 należy do grupy najsłynniejszych dzieł Edvarda Griega – najbardziej rozpoznawalnego norweskiego twórcy (znanego z dwóch suit Peer Gynt). Była to kompozycja istotna dla samego twórcy w momencie jej powstania, a współcześnie pozostaje jednym z najbardziej popularnych koncertów fortepianowych w historii tego gatunku. Z perspektywy całej spuścizny Griega, utwór ten nie był nowatorski, jednak pomysły muzyczne w nim zawarte głęboko zapisały się w pamięci szerokiego grona odbiorców. Koncert fortepianowy wpisuje się w tendencje rozwojowe tego gatunku z I połowy XIX wieku. Słychać w nim inspiracje zarówno Koncertem fortepianowym a-moll op. 54 Roberta Schumanna, jak i koncertami Fryderyka Chopina. Warszawska publiczność miała okazję poznać tę kompozycję już kilka lat po jej powstaniu – Koncert fortepianowy a-moll wykonywał w Warszawie m.in. Ignacy Jan Paderewski. (Dagmara Łopatowska-Romsvik (oprac. red.)
VI Symfonia – jak często bywa określana: łabędzi śpiew Piotra Czajkowskiego – ukończona w 1893 roku, na kilka miesięcy przed śmiercią, uważana była przez samego twórcę za jego najdoskonalsze dzieło, spełnienie nie tylko ściśle muzycznej, ale być może przed wszystkim duchowej wizji własnego symfonizmu. W tym kontekście tytuł Patetyczna, który odnosić mógłby się przecież do znacznej części całego dorobku kompozytora, nie oddaje głębi egzystencjalnego tragizmu, jakim przeniknięte jest to dzieło. Jeśli patos znamionuje energia i walka, to Szósta wyraźnie go przekracza, docierając w lamentacyjnym finale do ciszy, która staje się wymownym kresem podjętej wędrówki. (Robert Losiak)
Wykonawcy:
Orkiestra Filharmonii Narodowej
Krzysztof Urbański (dyrygent)
Alexandra Dariescu (fortepian)